بگم:

سودی مچکرم که روی دوستیت با اون پا گذاشتی و اونروز که برات یه غریبه بودم بخاطر هم جنس بودنمون!زن بودنمون چشمامو باز کردی و الان کسی رو توی زندگیم دارم که خوشبختی و عشق رو به من داده و من این روزای خوب رو مدیون تو ام.

بهار من...بهار زندگی مچکرم که تمام لحظات خوشی و غمم تو این یک سال کنارم بودی و حماقت ها و اشتباهاتم رو بهم فهموندی و هرگز قضاوتم نکردی.

مانی نازنین...مچکرم که از بچه بودن و ساده بودن درم آوردی و بهم فهموندی خیلی از آدما اونجوری که ما فکر می کنیم نیستند و اگه اون نقاب رو از صورتشون بردارند چیزهایی رو اون پشت میبینیم که حتی تو مخیله مون هم نمی گنجه.

رضای عزیز و دوست داشتنی من...4ساله که موندگاری توی دل من و من افتخار می کنم به بودنت توی دلم...مچکرم که نگرانمی و دعام می کنی.مچکرم که دوست داشتنت با باقی دوست داشتن ها خیلی فرق می کنه و مچکرم که همیشه هستی.گاهی نزدیک به من و گاهی خیلی دور...

و

فرهاد...مرد نازنینم...همسرم...بخاطر دیروز و دیروز های قبل...بخاطر فرداهایی که قراره کنارم باشی...بخاطر هرچیز خوبی که بینمون هست.بخاطر تعهدت و عشقت...مچکرم ازت...

اینجا دیگه نمیشه نوشت.آدمایی هستند که مسلمونیشون به چادر سر کردن و کربلا رفتنه فقط.آدمایی که به راحتی توهین می کنند و آبرو می برند.آدمایی که حتی یه دونه از نمازاشون هم قضا نشده.بخاطر این آدما اینجا دیگه نمیشه نوشت.از بس که آخر نمازاشون واسه بدبختی آدما دعا کردن و نقشه کشیدن.

من یه عذرخواهی به سودی بدهکارم.بزرگواری کرده و منو بخشیده.اما باز باید بگم سودابه معذرت می خوام............